فیل‌ پک‌ ها (پکینگ) در برج‌ های خنک کننده

برج‌ های خنک کننده همان‌ طور که از نام آن‌ ها مشخص است عملیات خنک کردن را انجام می‌‌ دهند. برج‌ های رایج در تهویه مطبوع برای خنک نمودن آب از طریق سرمایش تبخیری طراحی شده‌ اند. در سرمایش تبخیری سطح تماس آب و هوا که منجر به تبخیر سطحی می‌ شود نقش بسیار کلیدی را ایفا می‌ نماید. در واقع هر چه سطح تماس آب و هوا بیش‌ تر باشد، تبخیر سطحی و قابلیت خنک کاری برج افزایش می‌ یابد. به دلیل محدودیت فضا و هزینه نمی‌ توان برج‌ های خنک کننده را بسیار بزرگ ساخت و باید در فضایی منطقی بتواند سطح تماس آب و هوا را افزایش داد. این کار در برج‌ ها توسط واسطه‌ های مختلفی انجام می‌ شود، در برج‌ های رایج در تهویه مطبوع از واسطه‌ هایی به عنوان فیل پک (Fills) استفاده می‌ شود تا بتوان در یک فضای محدود سطح تماس آب و هوا را تا مقدار بسیار زیادی افزایش داد. با این تفاسیر به جرات می‌ توان گفت که فیل پک‌ ها مهم‌ ترین جز یک برج خنک کننده بوده و با در انتخاب آن با دقت عمل شود چرا که عملکرد برج تا حد بسیار زیادی به عملکرد فیل پک‌ ها وابسته است. فیل پک‌ ها معمولا در انواع پاششی (splash-type) و فیلمی (film-type) وجود دارند که معمولا در کاربردهای تهویه مطبوعی فیل پک‌ های فیلمی استفاده می‌ شوند. در زیر تصویر یک نمونه فیل پک فیلمی ارائه شده است.

فیل‌ پک‌ ها در معرض هوای باز، پاشش آب، آب‌ های با PH مختلف، احیانا تابش آفتاب وتغییرات دمایی نسبتا زیادی هستند به همین دلیل باید جنس‌ های خاص داشته باشند تا در برابر این عوامل بتوانند در دوره ی زمانی مناسبی، عملکردی مطمئن داشته باشند. با توجه به اهمیت این موضوع در این مقاله به صورت مروری دو ماده مرسوم‌ تر در ساخت فیل‌ پک‌ ها بررسی شده‌ اند. البته لازم به ذکر است که در ساخت فیل‌ پک‌ های غیر استاندارد از موادی دیگر و یا ترکیبات نامناسبی از مواد مختلف هم استفاده می‌ شود که در این‌ جا به آن‌ ها پرداخته نمی‌ شود. پیش از هر چیز این دو ماده مرسوم در ساخت فیل پک‌ ها یعنی PVC و پلی پروپیلن را تشریح نموده و سپس به مزایا و معایب هر کدام پرداخته می‌ شود.

 

معرفی PVC

پلی وينيل کلرايد (Poly Vinyl Chloride) با نام اختصاری پی وی سی (PVC) يک نوع پليمر ترمو‌پلاستيک می‌ باشد که کاربردهای متعددی در صنايع مختلف داشته و يکی از با ارزش‌ ترين محصولات در صنايع پتروشيمی محسوب می گردد. فرمول شیمیایی این محصول به صورت (C2H3CLn) است. پیش از پرداختن به ادامه بحث به نظر دانستن تعریف پلیمر خالی از لطف نباشد. پليمر يا مولکول بزرگ، يا ماکرو مولکول‌ ها به موادی گفته می شود که از تعداد بسيار زيادی مولکول کوچک يا منومر که با پیوند شیمیایی کوالانسی به هم پیوسته‌ اند، تشکيل شده‌ اند. بنابراين هر مولکول سنگين پليمر از تعداد بسيار زيادی واحد ساختمانی تکرار شونده که به آن مونومر گفته می شود، ساخته شده است.

پی وی سی PVC (پلی وينيل کلرايد) به صورت تصادفی دو بار در قرن 19 سنتز شده است که اولی مربوط به يک شيميدان فرانسوی به نام هنری ويکتور رگنالت در سال 1835 و ديگری مربوط به شيميدان آلمانی به نام اوگن باومن در سال 1872 می ­باشد. در اوايل قرن بيستم دو شيميدان روس به همراه يک شرکت شيميايی آلمانی برای توليد تجاری PVC اقدام نمودند اما به علت مشکلات فرآيندی اين پليمر سخت و گاهی شکننده، تلاش آن‌ ها بی ­نتيجه ماند. والدو سيمون و شرکت گودريچ در سال 1926 روشی را برای نرم ­سازی PVC با استفاده از افزودن مواد متنوع ابداع نموده و گسترش دادند. نتيجه ی اين روش ماده ای انعطاف­ پذيرتر و با قابليت فرآيندی بهتر بود که خيلی سريع استفاده‌ های تجاری جهانی پيدا کرد.

برای اولین بار استفاده از PVC در ساخت دستگاه ­ها و تجهيزات پزشکی با معرفی کيسه­ های خون PVC مورد توجه قرار گرفت. نیاز به انتقال خون در طی دوران جنگ جهانی دوم بسيار متداول شد اما در آن زمان از شيشه به عنوان محفظه انتقال خون استفاده می­ گردید.کيسه­ های خون پلاستيکی برای اولين بار در سال 1949 معرفی و پلی وينيل کلرايد بسيار زود به يک ماده محبوب و متداول با استفاده جهانی در دهه 1960 تبديل گردید.

در سال 2014 حدود 40 میلیـون تن از این محصول در جهان بـه مصرف رسیده اسـت. با گسـترش کاربردها و بهبـود وضعیـت صنعـت ساختمان در جهــان، تقاضای این محصول در پنـج سـال آتی به طور متوسـط 9/3 درصد رشد خواهد داشت و به 47 میلیون تن خواهد رسید. چیـن، آمریـکا و غـرب اروپـا بزرگ‌ تریـن مصـرف کنندگان پـی وی سـی در جهـان هسـتند. از آن جـا که بخش عمده ‌PVC از کلــر تشکیل شده است، وابستگی قیمت آن بــه نفت از سایر محصـوالت پتروشیمی کم‌ تر اسـت. از آن جا کـه برق مصرفی در تولیـد ایـن محصـول، سـهم مهمی در بهای تمام شده ایفـا می کنـد، در نتیجه کشورهایی کـه از بـرق ارزان تری بهره مند هستند، در تولیـد ایـن محصول از مزیت نسبی برخوردارند.آمریکا، غرب اروپا، تایوان بزرگ‌ ترین صادرکنندگان و خاورمیانه و هند مهم‌ ترین واردکنندگان این محصول هستند.

مـاده اولیـه تولید PVC، وینیـل کلرایـد اسـت کـه ایـن مـاده نیـز از اتیلـن دی کلرایـد بـه دسـت می‌آید. PVC به دو صورت نرم و سخت (U-PVC) توليد می­ گردد و از نظر شيميايی واکنش­ پذير نمی‌ باشد. این ماده جامد سفيد رنگ شکننده‌ ای است که در الکل غير قابل حل بوده اما به ميزان کمی در تتراهيدروفوران حل‌ ‌ می‌ شود. نوع سخت آن دارای قابليت ماشين ­کاری، شکل­ دهی حرارتی و جوشکاری می‌ باشد و در ساخت و سازهای ساختمانی به عنوان لوله و پروفيل­ در و پنجره و همچنين در توليد بطری ها و بسته بندی های مواد غير خوراکی مورد استفاده قرار می­ گیرد. PVC را با افزودن مواد پلاستيسايزر مانند فتالات­ ها نرم و انعطاف ­پذير می ­کنند و از نوع نرم آن در توليد عايق کابل­ های الکتريکی، چرم مصنوعی و بسياری از محصولات ديگر به عنوان جايگزين لاستيک استفاده می‌ گردد.

در کنار این کاربردها باید توجه داشت که PVC به دليل ويژگی­ های مناسب، فرآيندپذيری بالا و هزينه توليد نسبتا کم، در گستره وسيعی از محصولات و توليدات بيمارستانی کاربرد دارد. خاصيت انعطاف ­پذيری PVC نرم، باعث استفاده وسيع اين ماده در توليد لوله ­ها، ورقه ­ها، محفظه­ های نگهداری مواد، سرنگ و سوزن، پانسمان، اقلام نبافته، ظروف و پوشش ­های بيمارستانی گردیده است.

پلی وينيل کلرايد به دو دسته اصلی تقسيم می­ شود:

PVC سخت (U-PVC): اين محصول فاقد پلاستيسايزر و مواد نرم­ کننده است و به همين علت در تولید پروفيل­ های در و پنجره و انواع لوله ها استفاده می‌ گردد و دارای طول عمر و همچنين مقاومت بالا در برابر تغييرات آب و هوايی می‌ باشد. این ماده معمولا با عنوان U-PVC (پلی وینیل کلرید غیر پلاستیکی Unplasticized PolyVinyl Chloride) شناخته شده و غالبا برای تولید محصولاتی که در فضای باز قرار دارند مانند لوله‌ ها، در و پنجره مورد استفاده قرار می‌ گیرد چرا که حساس به تجزیه بیولوژیکی نیست. به صورت خلاصه از U-PVC در تولید انواع پروفیل‌ های ساختمانی (درب و پنجره)، لوله‌ های انتقال فاضلاب و حتی لوله ‌انتقال آب آشامیدنی استفاده می‌ شود. در دمای محیطی بین ۶۰ – تا ۸۰ درجه سانتی گراد واکنشی کاملا طبیعی داشته و تغییر رنگ و تغییر فرم نمی‌ دهند. استحکام بالای U-PVC باعث حداقل شدن ضخامت و سبکی این لوله‌ ها می‌ گردد به طوری که طول 12 متر لوله U-PVC از 1.5 لوله با اندازه و ضخامت (گوشت لوله) یکسان کم‌ تر است.

استفاده از فرمولاسیون مناسب جهت تولید لوله‌ های U-PVC موجب می شود تا مطابق استانداردهای NSF 61- 62 بتوان از این لوله ها جهت انتقال آب آشامیدنی استفاده نمود و اطمینان حاصل نمود که مقادیر سرب، قلع و سایر عناصر سمی نظیر جیوه، کرم، کادمیم و باریم زیر حدود مجاز استاندارد می‌ باشند. لوله‌ های U-PVC به سختی آتش می‌ گیرند و در غیاب منبع خارجی شعله به سوختن ادامه نمی‌ دهند. دمای شعله ور شدن خود به خودی این ماده ۴۵۴ درجه سانتی‌ گراد است، که بالاتر از اکثر مواد ساختمانی است.

PVC نرم: در اين محصول مواد پلاستيسايزر گوناگون برای ايجاد انعطاف ­پذيری استفاده می­ شود. اين مواد نرم ­کننده باعث ايجاد ويژگی ­هايی نظير آن چه در لاستيک وجود دارد می­ گردد. در حقيقت پلاستيسايزر سبب انعطاف­پذيری و خاصيت الاستيک در PVC  شده که دارای کاربردهای وسيعی در تولید تجهيزات پزشکی، چرم مصنوعی و محصولات پلاستيکی انعطاف ­پذير می‌ باشد.

پلیمرهای وینیل کلراید (PVC)  ترموپلاست هایی هستند آمورف و پلار که در برابر شرایط جوی، مواد شیمیایی و همین طور آتش سوزی مقاومت بالایی دارند. توان ضربه پذیری این ترموپلاست را می توان با تهیه کوپلیمرهای VC و یا اختلاط با پلیمرهای دیگر (آلیاژ سازی) افزایش داد. پی وی سی می‌ تواند تحت برش‌ های ماشین‌ های CNC قرار گیرد. با این وجود، طبیعتا تمامی متخصصین این ماشین‌ ها به اثر فرسایندگی پی وی سی بر تیغه‌ی ماشین پی برده‌ اند. در حقیقت، اگر تیغه از فولاد ضدزنگ یا فلزی مقاوم در برابر خوردگی و فرسایش ساخته نشده باشد، به مرور زمان تحت تاثیر طبیعت فرساینده‌ی پی وی سی دچار خوردگی زیادی خواهد شد.

این پلیمر همچون دیگر پلیمرها می‌ تواند در فرآیند قالب‌ گیری تزریقی مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، حضور کُلُر در ساختار ماده موجب پیچیده شدن فرآیند می‌ گردد. دلیل این امر در حقیقت بدین خاطر است که PVC مذاب گاز سمی فرساینده‌ ای از خود متساطع می‌ کند. کارگاه‌ های میزبان این ماشین‌آلات می‌ بایست به سیستم تهویه‌ ی مناسبی مجهز گردند. همچنین، استفاده از مواد مقاوم در برابر خوردگی مانند فولاد ضدزنگ یا مواد با لایه‌ی کروم در ساختار قالب امری ضروری است. آب‌ رفتن و کوچک شدن PVC در فرآیند تزریق معادل ۱ تا ۲ درصد خواهد بود و البته بسته به مواردی همچون سختیِ مواد، ابعاد گیت، دمای ذوب، ضخامت قالب، دمای قالب و درصد و نوع افزودنی‌ ها، متغیر خواهد بود.

خواص فيزيکی و شيميايی PVC

PVC  از جمله موادی است که دارای پايداری شيميايی و مکانيکی مناسب می‌ باشد. خاصيت بازدارندگی آتش، پايداری و دوام بالا و مقاومت در برابر روغن ­ها و مواد شيميايی از مهم‌ ترين ويژگی­ های شيميايی اين ماده به حساب می ­آيند.

1) خاصيت بازدارندگی آتش: PVC به علت وجود اتم کلر در ساختار خود، نيازی به افزودن مواد ضد اشتعال ندارد. همان‌ طور که گفته شد، شعله ور شدن خود به خودی این ماده ۴۵۴ درجه سانتی گراد است. بدين ترتيب يک ماده کم خطر برای بروز حوادث آتش سوزی به حساب می ­آيد. به علاوه، تشعشع گرمايی PVC در هنگام سوختن در مقايسه با پلی اتيلن و پلی پروپيلن کم‌ تر بوده و همچنين در حين سوختن، آتش را به مواد مجاور انتقال نمی‌ دهد. البته از آن‌ جا که PVC در زمان سوختن موجب آزادسازی بخار کلرید هیدروژن (HCl) می‌ شود، می‌ تواند تهدیدی جدی برای سلامتی قلم داد گردد. این گاز از دسترسی اکسیژن به منطقه‌ ی مشتعل شده جلوگیری می‌ کند، به همین دلیل است که PVC را ماده‌ ای خود خاموش شونده می‌ نامند. عموما در کاربردهایی که احتمال وقوع آتش‌ سوزی بالا باشد، از مواد فاقد پی وی سی استفاده می‌ شود. این بخارها همچنین در زمان ذوب شدن ماده نیز آزاد می‌ شوند و در نتیجه فرآیند تولید و بهره‌گیری از PVC می‌ بایست تحت نظارت و با دقت کامل به انجام رسد.

2) پايداری: در شرايط معمولی‌، عامل تاثيرگذار بر پايداری يک ماده، مقاومت آن در برابر اکسيداسيون در محيط آزاد می‌ باشد. PVC به علت ساختار مولکولی خاص (که در آن اتم کلر به هر يک از زنجيره­ های کربنی متصل است) در مقابل واکنش ­های اکسيدی بسيار مقاوم بوده و توانايی حفظ کارايی خود را به صورت تقريبا دائم دارد.

3) مقاومت در برابر روغن و مواد شيميايی: PVC در مقابل اسيدها، قلياها و تقريبا تمامی مواد شيميايی غير آلی مقاوم می باشد. اگر چه در هيدروکربن­ های آروماتيک، کتون­ ها و اترهای حلقوی حل می ­شود اما در ساير حلال ­های آلی نامحلول بوده و با توجه به اين ويژگی از آن در مجرای گازهای خروجی، ورقه­ های ساختمانی، بطری­ ها و لوله­ ها استفاده می­ گردد.

فرآيندهای توليد و شکل‌ دهی PVC

روش­ های اصلی توليد PVC شامل 3 روش اصلی پليمريزاسيون تعليقی، پليمريزاسيون امولسيونی و پليمريزاسيون توده­ای می ­باشد. حدود 80% از فرآيند توليد PVC به روش پليمريزاسيون تعليقی، 12% به روش پليمريزاسيون امولسيونی و 8% به روش پليمريزاسيون توده­ای صورت می­ گردد. فرآيندهای مختلف توليد باعث می شوند كه محصول توليدی نيز از نظر شكل، قابليت جذب روغن‌ های نرم ­كننده، ويژگی های نوری، الكتريكی، فيزيكی، مكانيكی و نيز موارد كاربردی، با يكديگر متفاوت باشند.

PVC را می توان با کلیه روش‌های فرآیندی موجود برای ترموپلاست ها فرآیند کرد. از جمله این روش‌ ها می‌ توان به موارد زیر اشاره نمود.

روش‌ های اکستروژنی جهت تولید لوله، کابل، گرانول سازی، فیلم های بادی، پروفیل در و پنجره

روش‌ های پوشش دهی دورانی (توپ)، غوطه وری (دست کش)، و… با استفاده از پلاستیزول

روش‌ های معمول تزریقی– فشاری جهت تولید قطعات فنی و پیچیده

معرفی پلی پروپیلن (PP)

پلی پروپيلن PP با فرمول شیمیایی CH2CH(CH3)] n] يکی از پرمصرف ­ترين پليمرهای مورد استفاده در دنيا و بزرگ ترين مصرف کننده پروپيلن می باشد.

پلی‌ پروپیلن (PP) یک بسپار گرمانرم (از خانواده پلاستیک‌ های ترموپلاست) می‌ باشد بدين مفهوم که با دريافت گرما، نرم‌ تر می شود؛ بنابراين در زمان تزريق درون قالب، بدنه ی قالب توسط المنت‌ های حرارتی گرم می‌ گردد تا مذاب، جريان يابد و سپس با عبور سيال خنک کننده در بدنه قالب، سخت شده و در نهايت از قالب جدا گردد. اين پلاستيک، به صورت معمول، توانايی تحمل حرارت تا  110 درجه سانتی گراد را دارا بوده و در دمای 174 درجه سانتی گراد ذوب می شود. پلی‌ پروپیلن در برابر رطوبت، روغن‌ ها و حلال‌ های معمولی مقاوم بوده و در یک بازه گسترده از کاربردها شامل فیلم و ورق، قالب‌ گیری دمشی، قالب‌ گیری تزریقی، بسته‌ بندی غذایی، نساجی، تجهیزات آزمایشگاهی و پزشکی، لوله، کاربردهای صنعتی و ساختمانی و اجزاء خودرو مورد استفاده قرار می‌ گیرد. علاوه بر این، بعضی از مشتقات پروپیلن به‌ طور معمول در برابر حلال‌ های شیمیایی، بازها و اسیدها مقاوم می‌ باشد.

پلی پروپیلن در دمای معمولی، جامد است. برحسب نظم و ترتيبی که مولکول‌ ها دارند، خواص متفاوتی از خود نشان می دهند. اين پليمر در درجه  55 تا  85  سانتی گراد و در فشاری بين 25 تا 40 اتمسفر توليد می شود.

پلی پروپیلن غیر سمی و بی بو در هنگام سوختن همانند شمع به قطرات ذوب شده واکس مانند تبدیل شده و با شعله ای بدون دود و بویی که کمی زننده است، می‌ سوزد. تلفیق خواصی چون سبکی، سختی، چقرمگی(Toughness)، مقاومت شیمیایی و جلای سطحی موجب تنوع محصولات تهیه شده از این ماده گردیده است. یکی از خواص مهم PP پایداری بالای آن در مقابل خم شدن در ضخامت کم است، که امکان تولید قطعات بسیار متنوع را ایجاد می‌ نماید.

پلی پروپیلن (PP) اولین بار در اوایل دهه 1950 در مقیاس آزمایشگاهی تولید شد و سپس در اواخر این دهه به تولید تجاری رسید. از ابتدا برآورد می‌ شد هزینه ی تولید پلی پروپیلن از پلی اتیلن (PE) کم‌ تر باشد. پلی پروپیلن، یکی از پرمصرف‌ ترین پلیمرهایی است که تولید جهانی آن در سال ۲۰۰۳ به حدود 35.8 میلیون تن رسیده است. رشد سالانه تقاضای جهانی برای پلی پروپیلن بین سال‌ های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ حدود 6.7 درصد برآورده شده‌ است. بیش‌ ترین تقاضا در صنایع تولید وسایل تقویت شده با الیاف، تولید نخ فیلامنتی، تزریق پلاستیک و تزریق بادی است.

کاربردهای پلی پروپیلن

مقاومت در برابر کشش، چگالی کم، بی‌ رنگی، سختی، مقاومت در برابر اسید، باز و حلال ها، از جمله ویژگی‌ های پلی‌ پروپیلن محسوب می‌ شود. هزینه کم تولید آن در مقایسه با دیگر ترموپلاستیک‌ ها جایگاه ویژه‌ ای برای پلی پروپیلن در صنعت ایجاد نموده است.

پلی پروپيلن در انواع زمينه‌ ها مثلا در صنعت اتومبيل در ساخت پانل درب‌ ها، تزئينات داخلی، پروانه‌ ها، كف پوش اتومبيل، جعبه باطری و …. مصرف می شود. اغلب نی های نوشيدنی از PP ساخته می شوند. بيش‌ تر قطعات ساك و اسباب بازی ها نيز از اين پليمر تهيه می شوند. تقريبا 10 % توليد PP در ساخت فيلم‌ هایی مصرف می شود كه در بسته‌ بندی مواد غذايی كاربرد دارند. حدود 30% ديگر PP توليدی در ساخت تك رشته‌ ها و الياف مصرف می شود. الياف PP در ساخت موکت، فرش، طناب، گونی و … کاربرد دارند.

از جمله ویژگی‌ های فیزیکی پلی پروپیلن می‌ توان به موارد زیر اشاره نمود:

نيمه سخت، نيمه شفاف، مقاومت شيميايی خوب، مقاومت در برابر خستگی، مقاومت گرمايشی خوب

پلي پروپيلن در مقايسه با ديگر پليمرها مشخصات متمايز و برجسته‌ ای دارد که عبارتند از:

قيمت نسبتا ارزان منومر پروپيلن در مقايسه با منومرهای ديگر پليمرها

وزن مخصوص پایین و سبک بودن

انعطاف پذيری و طيف گسترده توليدات با خصوصيات فيزيکی و شيميايی متغير

کاربرد زیاد در ساخت وسايل و تجهيزات پزشکی

قابلیت استفاده به صورت آلياژ با ديگر پليمرها

جایگزینی برای پليمرهايی دیگر مانند مانند PS و PE

مقایسه PVC و پلی پروپیلن در ساخت فیل پک‌ های برج خنک کننده

دو ماده پلی پروپیلن و PVC در کنار تفاوت‌ ها و کاربردهای مختلفی که دارند، شباهت‌ های فیزیکی زیادی هم دارند که باعث شده تا در بسیاری از کاربردها مانند ساخت فیل‌ پک‌ ها هم‌ پوشانی داشته باشند. در این‌ جا مزایا و معایب هر کدام از این دو ماده در ساخت فیل‌ پک‌ ها ارائه شده‌ اند.

پلی پروپیلن ساختار ساده‌ تری داشته و تنها شامل کربن و هیدروژن است در صورتی که در PVC کلر هم موجود می‌ باشد به همین دلیل در کاربردهای بهداشتی مانند ظروف یک بار مصرف و پلاستیکی پروپیلن کاربرد بیش‌ تری دارد.

پلی پروپیلن انبساط گرمایی بیش‌ تر و استحکام ضربه‌ ای کم‌ تری نسبت به PVC دارد به همین دلیل در شرایط با تغییرات دمایی بالا ممکن است با مشکلاتی همراه شوند.

مقاومت پلی پروپیلن در برابر UV کم‌ تر است.

مقاومت اکسیداسیدنی پلی‌ پروپیلن در حضور فلزات کم‌ تر است.

خواص سایشی پلی پروپیلن در مقایسه با PVC ضعیف‌ تر است.

برعکس PVC فرآیند شکل پذیری PP به روش vacuum forming  مشکل است.

پلی پروپیلن به طور طبیعی انعطاف پذیر و نرم است ولی این قابلیت در PVC وجود ندارد. این قابلیت را باید با انجام فرآیند و افزودن پلاستایزر به PVC انجام داد. مواد پلاستایزر به دلیل ترکیباتی که دارند برای محیط زیست مضر است.

هرچند PVC مقاومت مناسبی در برابر حلال‌ ها دارد اما در برابر بعضی حلال‌ ها مانند استون و مک (acetone and MEK) مقاوم نیست در صورتی که پلی پروپیلن به خوبی در برابر این مواد ایمن است و می‌توان از آن به عنوان محفظه نگهداری اسیدها و ترکیبات مشابه استفاده نمود.

پلی پروپیلن را تقریبا نمی‌ توان با هیچ ماده به هم چسباند مگر با جوش، در صورتی که چسب‌ های زیادی هستند که با PVC سازگار بوده و استحکام مناسبی را به اتصالات می‌ دهند. به همین دلیل به ناچار فیل‌ پک‌ های ساخته شده با پلی پروپیلن با جوش به هم متصل می‌ شوند. این یک محدودیت است و در بسیاری از پروژه‌ ها یا تعمیرات می‌ تواند مشکل‌ ساز شود.

در صورت آتش‌ سوزی بخارات ساتع شده از PVC سمی‌ تر بوده و خطرات بیش‌ تری دارند.

در تولید PVC و بعضی از حالات آن از سرب استفاده می‌ شود در صورتی که پلی پروپیلن‌ ها معمولا خالی از سرب بوده و این آن‌ها را برای کاربردهای بهداشتی مانند لوله‌ های آب مناسب  تر نموده است.

فرآیند ساخت PVC با انتشار گازهای خطرناک همراه است و معمولا سلامت کارگران در کارگاه‌ های ساخت و یا فرآیندی PVC به خطر می‌ افتد در صورتی که در مورد پلی پروپیلن این مشکلات وجود ندارد. در کارگاه‌ ها و کارخانه‌ های که با PVC سرو کار دارند باید تهویه مناسبی در نظر گرفته شود.

پلی پروپیلن را می‌ توان بازیافت نمود ولی PVC به خاطر ترکیبات افزوده و ترکیب شیمیایی آن تقریبا قابل بازیافت نیست.

پلی پروپیلن به تازگی در ساخت فیل‌ پک‌ ها به کار گرفته شده است و هنوز شاید به بلوغ کاملی نرسیده است.

استفاده از ماده PVC در ساخت فیل‌ پک‌ ها تاریخچه طولانی‌ تری داشته و به واسط عملکردی که دارند شرکت‌ های بیش‌ تری از آن برای تولید فیل پک استفاده می‌ کنند.

به طور کلی هر چند PVC برای ساخت فیل‌ پک‌ ها قابلیت‌ های بهتری ارائه می‌ دهند نباید از مشکلات زیست محیطی غافل شده و کارگاه یا کارخانه فرآیند آن باید به نوعی طراحی شود تا سلامت کارگران و تکنسین‌ ها با مشکل رو به رو نشود.

Device rotate

لطفاً برای تجربه کاربری بهتر دستگاه خود را ۹۰ درجه بچرخانید.