معرفی و خلاصه کتاب روحی برای آفریدن

«کتاب «روحی برای آفریدن» از مجموعه کتاب های چاپ شده بخش فرهنگی شرکت کارواندیشه بوده که چاپ اول آن در سال 82 و چاپ دوم زمستان 92 می باشد. موضوع اصلی این کتاب آشنایی با فلسفه هنرهای رزمی و تاثیر آن بر جسم و روان آدمی است. آن چه در ادامه می آید خلاصه ای از این کتاب می باشد»

در ادامه معرفی بخش فرهنگی شركت كاروانديشه كه درشماره قبل خبرنامه بدان اشاره شد، از اين پس به معرفی كتاب های منتشر شده و در حال انتشار واحد فرهنگی شركت كاروانديشه خواهيم پرداخت.
كتاب «روحی برای آفريدن» از مجموعه كتاب های چاپ شده اين واحد بوده كه چاپ اول آن در سال 82 و چاپ دوم زمستان 92 می باشد. موضوع اصلی اين كتاب آشنايی با فلسفه ی هنرهای رزمی و تاثير آن بر جسم و روان آدمی است. آن چه در ادامه می آيد خلاصه ای از اين كتاب می باشد.
حفظ جان و تقويت جسم، نخستين تکليف و وظيفه ای است که نه تنها علمای اخلاق، بلکه پيامبران و رهبران اديان الهی نيز آن را واجب و ضروری دانسته اند.
در اين رابطه فنون رزمی سابقه ای چندهزار ساله دارد، ولی گسترش آن در نقاط مختلف جهان و آشنايی مردم با آن ها از چندين دهه تجاوز نمی کند. اکنون مردم به فنون رزمی با ديده ی تحسين و احترام می نگرند، زيرا دريافته اند که اين فنون، از يک سو، شايستگی انسان در ادای نخستين تکليف اخلاقی، يعنی حفظ و صيانت جان و تقويت جسم و روح را افزايش می دهند، و از سوی ديگر، ارزش والای احترام به ديگران، تواضع و فروتنی و تسلط بر نفس، اساسی ترين و بنيانی ترين اصول را در وجود خود نهادينه می کند. فنون به مرحله کمال می رسد که علاوه بر احراز قدرت و شايستگی برای حمايت از خود و حفظ و صيانت جان، به فضايل اخلاقی نيز دست يافته باشد.
اصطلاح هنرهای رزمی يک اصطلاح انگليسی است که برای نخستين بار در سال 1375 ميلادی، «جفری چاوسر»2 آن را عنوان کرد. اين اصطلاح از نام لاتين سياره مريخ و خدای جنگ روم گرفته شده است و تا سال 1430 ميلادی به معنای تمرين برای شرکت در عمليات جنگی و ورزش به کار برده می شد. اما فنون رزمی آسيايی که بخش عظيمی از فرهنگ های اين منطقه را در سطوح متفاوت تشکيل داده، هدف هايی بسيار بالاتر و والاتر از جنگ و حتی دفاع از خود دارد. فنون رزمی با الهام از تفکر و انديشه بزرگ مردانی چون «بودا» و «کنفوسيوس» بر آن است که انسان را به توان مندی جسمی و روحی نهفته در ذات خود برساند، زيرا اين بزرگ مردان با کشف قدرت های جسمانی و نفسانی خويش دريافته بودند که انسان توانايی های بالقوهای دارد که می تواند با بهره گيری از آن ها به درجاتی مافوق تصور دست يابد.
تمرين های عملی و نظری فنون رزمی، روح و روان انسان را نيز تقويت می نمايند. رزم آموز با تمرين ها و حرکات ورزش، همواره خود را سالم احساس می کند و همين احساس، روحيه ای شاد به او می بخشد، زيرا می داند که از بيماری و کسالت فاصله گرفته است. پس از انجام حرکات ورزشی، رزم آموز به آرامش خاصي دست می یابد و اثری از ناراحتی و اضطراب در خود نمی بيند. پزشکان طب ورزشی معتقدند که اين آرامش خاطر و فراغت از هرگونه تشويش و اضطراب، مربوط به گردش خون بيش تر، تنظيم ريتم ضربان قلب، تنظيم ريتم تنفسی، اثرگذاری بر سيستم های عصبی خودکار (سمپاتيک و پاراسمپاتيک) و طبيعی شدن جريان مواد شيميايی و هورمونی خاص در بدن است که از تمرين های فنون رزمی حاصل می شود.
همچنين، تمرين های ورزشی موجب افزايش موادی مانند آندروفين ها در مغز می شوند که ازدياد آن ها حالتی از سرخوشی و شادابی را در انسان ايجاد می کند. در آموزش فنون رزمی، هدف اصلی آن است که رزم آموزان به اعتماد به نفس دست يابند، جسم و روح آن ها نيرومند شود، ترس و وحشت از وجودشان رخت بربندد و فضيلت هايی همچون شجاعت و مردانگی و راستی در آن ها تقويت شود و آنان آمادگی لازم برای مقابله با دشواری ها و سختی ها و ناملايمات زندگي را به دست آوردند، و سرانجام، انسان هايی مصمم و با اراده و توانمند به جامعه تحويل شوند. فنون رزمی عموما از يک ريشه اصلی منشعب می شوند و هدف واحدی را دنبال می کنند، ولی هر کدام دارای ويژگی ها و روش های متفاوتی هستند.

 

معروف ترين و متداول ترين فنون رزمی عبارتند از:
«کاراته» (شوتوکان، گوجوريو، و ادريو، شيتوريو و…) «جودو»، «تکواندو»، «آيکيدو»، «آيآيدو»، «کن دو»، «کونگ فو»، «وينگ چون»، «موک گار» و «تاي چي چوان».
جايگاه واقعی و موطن اصلی فنون رزمی، سرزمين جادويی هندوستان است.
روی هم رفته، چنين به نظر می رسد که انديشه ها و تفکراتی که فنون رزمی بر پايه آن ها رشد پيدا کرد، مربوط به هندوستان، سرزمين «بودا» و آيين بودايی است. پس از هندوستان، سرزمين چين را بايد محل نشر و گسترش و تکامل فنون رزمی دانست و بعد از آن دو، ژاپن را می توان در رديف سوم قرار داد که در پيشرفت و تکامل فنون رزمی به ويژه در دوره معاصر، نقش مهمی را برعهده داشته است. يک جامعه شناس معاصر ژاپنی می گويد: «ما بر روی دنيا تاثير می گذاريم. ما با آموزش های سنتی خود، از جمله فنون رزمی، می توانيم به مردم دنيا بياموزيم که چگونه خود را بهتر سازند و دنيا را تغيير دهند.».
بررسی ها نشان می دهند که علت توجه مردم به فنون رزمی، در بدو امر، دفاع شخصی است، ولی رزم آموزان پس از آشنايی با اين فنون و درک حقايق و عمق افکار و انديشه های عالي آن، به نتايج ارزنده تری دست يافته اند که دفاع شخصي در برابر آن ها بسی کوچک می نمايد از سوی ديگر، بستگي کامل بين انديشه ها و افکار بودايی را با مراقبه يا Meditation نبايد فراموش کرد، زيرا «بودا» از طريق مراقبه و تفکر و تامل طی سال های طولانی، آيين خود را بنيان نهاد. شايد تامل و تفکر، يعنی مراقبه، از طريق بوديسم به مذاهب و آيين های مختلف راه يافته باشد. از ويژگی های عالی و مهم هنرهای رزمی، آموزش های نيک رفتاری و خصايل مردانگی است. در صحنه ورزش و به هنگام تمرين روح و جسم نيز انسان بايد پاک و عاری از هرگونه آلودگی باشد. در فنون رزمی، ملت های باستانی از جمله ژاپنی ها، چينی ها،کرهای ها، هندی ها و ديگران دارای همين اعتقادات هستند. اسامی مختلف صحنه های تمرين و فنون رزمی در زبان ملت های مزبور به مفهوم «محل روشن بينی» است.
Device rotate

لطفاً برای تجربه کاربری بهتر دستگاه خود را ۹۰ درجه بچرخانید.