کنسرت پرفورمنس

آغازین شب های شهریور ماه 1394، تالار وحدت شاهد برگزاری کنسرت- پرفورمنس «تهمورس و ما» با نگاهی آزاد از ترکیب آهنگ سازی و بداهه‌ نوازی موسیقی بود. این کنسرت که طی دو شب و هر شب در شش پرده با همراهی نوازندگان مختلف روی صحنه رفت، اجرایی شخصی و درونی با تجربه‌ ای متفاوت در آهنگ سازی تهمورس پور ناظری بود. این شش پرده شامل «شب – وقتی تو در خوابی – طلوع – در آستانه»، «سمرقندهار»، «از ارس تا هامون – رخس باران»، «مطرب خوش نوا»، «مردی که نه می‌ گفت»، «بال در بال» بر اساس اشعاری از ابوسعید ابوالخیر، مولانا، سیاوش کسرایی و ترانه‌ های محلی بود که تهمورس در برخی از قطعات علاوه بر نوازندگی به خوانندگی هم پرداخت و برخلاف قطعات گذشته‌ اش، كه معمولا كارهايی پرشور بوده اند، بیش تر از موسيقی تركيبی با تم‌‌ های تصويری و خيال‌ انگيزی استفاده کرد.

سه پرده اول این کنسرت- پرفورمنس تصویری از نوازندگانی بود که به صورت جدی اما در فضایی ساده و صمیمی، بدون در نظر گرفتن حضور تماشاگران، روی صحنه رفتند؛ آن ها در واقع زندگی روزمره‌ شان را روایت کرده و به نوبه خود روی صحنه زندگی می‌ کردند.

بخش دوم، سه پرده با سه كارگردانی مستقل بود که علاوه بر استفاده از فرم‌ های تکرار شده اجراهای قبلی، فرم‌ های جدید را نیز در دل خود جای داده بود. يك پرده آن بر اساس موسيقی تنبور بود که پور ناظری برای اجرای این قطعه در وسط صحنه نشست و نوازندگان در انتهای سن تالار وحدت او را همراهی می‌ کردند. با توجه به حال و هوای معنوی و رقصِ سماعِ امیرحسین حسنی‌ نیا، صحنه‌ آرایی متفاوت این پرده قونیه را در اذهان تداعی می کرد.

پرده بعدی، با قطعه ای بر اساس شعر سياوش كسرايی شروع شد و پرده در نهایت با قطعه‌ ای پرشور به اتمام رسید. همان طور که تهمورس در نشست خبری کنسرت این برنامه را نوعی بازی گوشی دانسته بود، در این پرده این بازی گوشی را تماما به رخ کشید. از بخش تصویری آن گرفته که نوازنده‌ ها با سایه‌ بازی حضور خودشان را حین نوازندگی به تماشاگران نشان می‌ دادند، تا قطعه کردی انتهایی آن که پور ناظری این قسمت را با سه‌ تار اجرا و در واقع نوازندگی سه‌ تار را با تکنیک‌ های تنبور پیاده سازی کرد. پرده‌ ای که به نحو شایسته ای مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت.

این اجرا فارغ از ایده خاص و تجربه جالبی که داشت، با کاستی‌ هایی در بخش صدا نیز مواجه بود. 
موضوع دیگر این اجرا، فاصله زمانی بین هر پرده بود که به دلیل کارگردانی‌ های متفاوت هر قسمت – توسط رضا موسوی –  و عوض شدن کامل دکور هر صحنه، باعث شده بود مخاطب حدود پنج دقیقه در فضای خاموش تالار وحدت در انتظار بماند. البته این موارد در شب دوم اجرا تا حد زیادی برطرف شد.

پور ناظری را در این برنامه تینا جامه‌ گرمی(ویلن و پیانو)، نگار نوراد(ویلنسل)، آتنا اشتیاقی‌(ویلنسل و کنترباس)، حسین رضایی‌ نیا(سازهای کوبه‌ ای) و آرین کشیشی(کنترباس و گیتار باس) همراهی کردند و تهمورس پورناظری هم خود در این کنسرت تار،‌ سه‌ تار، تنبور و برای نخستین بار دو تار نواخت.

Device rotate

لطفاً برای تجربه کاربری بهتر دستگاه خود را ۹۰ درجه بچرخانید.