کنسرت پرفورمنس

«آغازین شب های شهریورماه 1394، تالار وحدت شاهد برگزاری کنسرت-پرفورمنس «تهمورس و ما» با نگاهی آزاد از ترکیب آهنگسازی و بداهه‌نوازیِ موسیقی بود. این کنسرت که طی دو شب و هر شب در شش پرده با همرا7812305هی نوازندگان مختلف روی صحنه رفت، اجرایی شخصی و درونی با تجربه‌ای متفاوت در آهنگسازی تهمورس پورناظری بود.»

آغازین شب های شهریورماه 1394، تالار وحدت شاهد برگزاری کنسرت-پرفورمنس «تهمورس و ما» با نگاهی آزاد از ترکیب آهنگ سازی و بداهه‌نوازی موسیقی بود. این کنسرت که طی دو شب و هر شب در شش پرده با همرا7812305هی نوازندگان مختلف روی صحنه رفت، اجرایی شخصی و درونی با تجربه‌ای متفاوت در آهنگ سازی تهمورس پورناظری بود. این شش پرده شامل «شب – وقتی تو در خوابی – طلوع – در آستانه»، «سمرقندهار»، «از ارس تا هامون – رخس باران»، «مطرب خوش نوا»، «مردی که نه می‌گفت»، «بال در بال» بر اساس اشعاری از ابوسعید ابوالخیر، مولانا، سیاوش کسرایی و ترانه‌های محلی بود که تهمورس در برخی از قطعات علاوه بر نوازندگی به خوانندگی هم پرداخت و برخلاف قطعات گذشته‌اش، كه معمولا كارهايی پرشور بوده اند، بیش تر از موسيقی تركيبی با تم‌‌های تصويری و خيال‌انگيزی استفاده کرد.
سه پرده اول این کنسرت-پرفورمنس تصویری از نوازندگانی بود که به صورت جدی اما در فضایی ساده و صمیمی، بدون در نظر گرفتن حضور تماشاگران، روی صحنه رفتند؛ آن ها در واقع زندگی روزمره‌شان را روایت کرده و به نوبه خود روی صحنه زندگی می‌کردند.
بخش دوم، سه پرده با سه كارگردانی مستقل بود که علاوه بر استفاده از فرم‌های تکرار شده اجراهای قبلی، فرم‌های جدید را نیز در دل خود جای داده بود. يك پرده آن بر اساس موسيقی تنبور بود که پورناظری برای اجرای این قطعه در وسط صحنه نشست و نوازندگان در انتهای سن تالار وحدت او را همراهی می‌کردند. با توجه به حال و هوای معنوی و رقصِ سماعِ امیرحسین حسنی‌نیا، صحنه‌آرایی متفاوت این پرده قونیه را در اذهان تداعی می کرد.
پرده بعدی، با قطعه ای بر اساس شعر سياوش كسرايی شروع شد و پرده در نهایت با قطعه‌ای پرشور به اتمام رسید. همان طور که تهمورس در نشست خبری کنسرت این برنامه را نوعی بازی گوشی دانسته بود، در این پرده این بازی گوشی را تماما به رخ کشید. از بخش تصویری آن گرفته که نوازنده‌ها با سایه‌بازی حضور خودشان را حین نوازندگی به تماشاگران نشان می‌دادند، تا قطعه کردی انتهاییِ آن که پورناظری این قسمت را با سه‌تار اجرا و در واقع نوازندگی سه‌تار را با تکنیک‌های تنبور پیاده سازی کرد. پرده‌ای که به نحو شایسته ای مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت.
این اجرا فارغ از ایده خاص و تجربه جالبی که داشت، با کاستی‌هایی در بخش صدا نیز مواجه بود. 
موضوع دیگر این اجرا، فاصله زمانی بین هر پرده بود که به دلیل کارگردانی‌های متفاوت هر قسمت – توسط رضا موسوی –  و عوض شدن کامل دکورِ هر صحنه، باعث شده بود مخاطب حدود پنج دقیقه در فضای خاموش تالار وحدت در انتظار بماند. البته این موارد در شب دوم اجرا تا حد زیادی برطرف شد.
پورناظری را در این برنامه تینا جامه‌گرمی(ویلن و پیانو)، نگار نوراد(ویلنسل)، آتنا اشتیاقی‌(ویلنسل و کنترباس)، حسین رضایی‌نیا(سازهای کوبه‌ای) و آرین کشیشی(کنترباس و گیتار باس) همراهی کردند و تهمورس پورناظری هم خود در این کنسرت تار،‌ سه‌تار، تنبور و برای نخستین بار دوتار نواخت.
Device rotate

لطفاً برای تجربه کاربری بهتر دستگاه خود را ۹۰ درجه بچرخانید.